هنوز يادم هست ؛
 روزهايي که نعره ها و داد و بيدادهايم را گوش شنوايي نبود.

پاسخ، نيشخندي بود که کاش ، 

لااقل  از روي عادت نبود.
 حالا گاهي گوشها براي شنيدن کوچکترين

نجواهايي که در دلم ميچرخند، تيز ميشوند تا بلکه

سوژه تفريح امروز صاحبانشان باشند.
 هنوز روي خيلي از ديوارهاي کوچه هاي خلوت و قديمي خيابان حافظ، به دنبال رد و اثر مشتهايم ميگردم.  

(نشانيشان را از ته سيگارهاي آشنا ميشناسم) 
 هنوز لابلاي کتابهاي نوجواني، دستنوشته هاي کودکي

روي کاغذهاي کاهي و ناسور و زردشده،

خاک ميخورند و براي سراغ گرفتنشان، حوصله نيست.
 اين روزها، صداي داد و فريادي نيست تا بگويي ياغي و عاصي شده اي.
 تا بگويم اينها از عصيان نيست که از عقيده است. عقيده هايي که نميخواستم عقده شوند.
 قرارمان اين نبود... اما...
مختصر انگيزه اي آمده که تا حرام نشده بايد آنرا به کاري زد.
بقيه اش با خداي تو.

سفره اي که پهن شد، اينبار خالي از دلتنگي بود.
فقط... بوي گلاب بود و گلهاي بي ريشه و درحال مرگ.
بين آنهمه سکوت، مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود.
راستش را بخواهي... قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو.
و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتي، رو کردي وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم.
حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است که از پشت پنجره اي که تو باز کردي، گاهي خداي

تو را ميبينم که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند و تو آنطرفتر،

درسايه

يک درخت، آوازهاي خدا را زمزمه ميکني.

در کـاوش پـیـاپـی لـب هـا و دسـت هـاسـت

کـاین نـقـش آدمـی

بـه لـوحـه ی زمـان

جـاویـد مـی شـود

ایـن ذرّه ذرّه گـرمـی خـامـوش وارِ مـا

یـک روز بـی گـمـان

سـر مـی زند ز جـایی و خـورشـیـد مـی شـود.

تـا دوسـت داریـم

تـا دوسـت دارمـت

تـا اشـک مـا بـه گـونـه یِ هـم مـی چـکـد ز مـهـر

تـا هست در زمـانـه یـکـی جـانِ دوستـدار

کـی مـرگ می تـوانـد

نـام مـرا بـرویـد از یـاد روزگـار؟

بـسـیـار گـل کـه از کـفِ مـن بـرده اسـت بـاد

امـا مـن غـمـیـن

گـل هـای یـادِ کس را پـرپـر نـمـی کـنـم

مـن مـرگِ هـیـچ عـزیـزی را

بـاور نـمـی کـنـم

مـی ریـزد عـاقـبـت

یـک روز بـرگِ مـن

یـک روز چـشـم مـن هـم در خـواب مـی شـود

زیـر خـواب چـشـم هـیـچ کـسـی را گـریـز نـیـسـت ...

امـا درون بـاغ

هـمـواره عـطـرِ بـاورِ مـن در هـوا پُـر اسـت.

  امان از این تنهایی

ای صد داد از غم تنهایی

کجایی ای عشق رویایی

که صد داد از این جدایی

مرغان همه جستند از این دریای طوفانی

من ماندم به عشق تو

در این گرداب تنهایی

منم و رویای یک عشق خیالی

در این کوچه سرد و پر ز تنهایی

مرغان همه به وقت رفتن گفتند بیا

چرا که تو دگر باز نمی آیی

نرفتم و ماندم در این رویای خیس و بارانی

چون می دانم می آیی یک روز، ز افق روشنایی

دیشب در خلوت تنهاییم آهسته بی تو گریستم ...

کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند ...

تا بدانی " بی تو " چه می کشم

کاش قاصدک به تو می گفت

این پیغام را می رساند که امید و آرزوهایم

بی تو آهسته آهسته در حال فرو ریختن است ...

بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی؟

دستهایم تا ابد تنهاست، می دانی؟

آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو

زیستن یک لحظه هم، بی جاست، می دانی؟

تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم

شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟

هر چه می خواهیم "آری" از همین امروز

از همین امروز ، مال ماست می دانی؟

گرچه من، یک عمر همزاد عطش بودم

روح تو ، هم سایه دریاست، می دانی؟

" دوستت دارم "  همین  این راز پنهانی

از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟

عشق من ! بی هیچ تردیدی بمان با من

عشق یک مفهوم بی " اما " ست ، می دانی؟

سلام بر معشوق              

                    كه چهره اش قمروچشم او ستاره اوست

                    سلام بر عشق

                    كه قطره قطره اشك شبانه ، چاره اوست

                    به چشم يار سلام

                    كه سوز نگاه وي وشراره اوست

                    سلام من به سپهر

                    كه زينت شب ما ابر پاره پاره اوست

                    به شب سلام

                    كه هر ستاره درخشتده گوشواره اوست

                     سلام بر شبنم 

                     كه غنچه بستر وگلبرگ گاهواره اوست

                      سلام برمادر

                      كه ديده همگان عاشق نظاره اوست

                       به كردگار سلام

                       كه خلق آدم وعالم به يك اشاره اوست